: : : : علمى : : : :

Saturday, February 17, 2007



چشم الکترونيک برای نابينايان در راه است

در طول تاريخ و با پيشرفت روزافزون دانش پزشکی، بازگردان بينايی به مردم نابينا و برطرف ساختن اختلالات بينايی؛ همواره يکی از دغدغه‌های اصلی دانشمندان بوده و هراز چندگاهی اخبار اميدوار کننده‌ای از دانشمندان دريافت ميشود.

در اين راستا، محققان آمريکايی به تازگی موفق به ساخت گونه‌ای چشم مصنوعی شده‌اند که می‌تواند بينايی را هر چند اندک به نابينايان بازگرداند. اين چشم مصنوعی از يک تراشه کامپيوتری و يک دوربين ويديويی تشکيل می‌شود .
دانشمندان چگونگی عملکرد اين دستگاه را به اين شکل عنوان کرده‌اند که دوربين ويدويی در عينکی که فرد نابينا به چشم می‌زند، جای می‌گيرد و به تراشه‌ای که در پشت چشم قرار گرفته است، متصل می‌شود.
درواقع، دوربين تصاوير پيرامون را ضبط می‌کند و اين تصاوير به تراشه مخابره می‌شود. تراشه نيز آنها را به علائمی که مغز قادر به تعبير آنهاست، بر می‌گرداند.
اين وسيله را پروفسور گيسلين داگنلی در دانشگاه جانز هاپکينز در شهر بالتيمور طراحی کرده است.
سازندگان اين چشم مصنوعی نوين اميدوارند که آزمايشها برای عملکرد اين وسيله به روی انسان در سال جاری و يا سال آينده بر روری انسانها در زندگی عادی رسما آغاز شود.
البته آنها گفته‌اند که کيفيت تصاويری که چشم مصنوعی خلق می‌کند با تصاوير به وجود آمده توسط چشم واقعی تفاوت بسياری دارد، اما با اين وجود تصاوير می‌توانند آنقدر واضح باشند که شخص نابينا توانايی شناسايی چهره‌ها را به دست آورد و نابينايان می‌توانند با آموزش چگونگی تعبير اين تصاوير، از چشمان مصنوعی بهره ببرند.



گفتنی است، بر اساس بررسی‌های صورت گرفته، بيمارانی که به شايع ترين نوع نابينايی موسوم به "دژنرانس ماکولا" (macular degeneration) مبتلا هستند، شانس بيشتری به نسبت ديگر نابينايان دارند که چشم تازه ساخت در آنها بهتر کار کند.
اين بيماری زمانی روی می‌دهد که "لکه زرد" چشم آسيب می‌بيند؛ لکه زرد بخش مرکزی شبکيه و جايی است که نور در آن متمرکز شده و بعداً در مغز به علائم عصبی مبدل می‌شود.
تراشه، سلول های از کار افتاده را دور زده و سلول‌های سالم باقی مانده را تحريک می‌کند.
پروفسور داگنلی گفت: "تراشه کاشته شده در شبکيه حاوی الکترودهای ريز است. اگر يک الکترود تحريک شود، شخص می‌تواند يک نقطه منفرد نور را ببيند."
متخصصان تاکنون تراشه‌هايی را که حاوی معدودی الکترود است امتحان کرده‌اند، اما محصول نهايی حاوی 50 تا 100 الکترود خواهد بود تا تصوير بهتری در اختيار فرد نابينا بگذارد.
پروفسور داگنلی گفت: "ما اميدواريم که اين تعداد الکترود برای آنکه شخص بتواند راهش را به داخل يک ساختمان پيدا کند، در و يا پنجره‌ای را بيابد، و برای مثال از برخورد به اشيای سر راه پرهيز کند کافی باشد."
وی افزود: "برای ما اين تصاوير خيلی ابتدايی به نظر می‌رسد، اما برای کسی که قبلا نابينا بوده گامی عظيم به حساب می‌آيد."
اما وی تاکيد کرد: "بهبود اين وسيله نيازمند تلاش بسيار بيشتری است و هنوز فاصله زيادی تا مرحله‌ای که به شناسايی صورت کمک کند دارد." وی گفت آموزش فرد نابينا برای تعبير اين تصاوير تار می تواند مفيد باشد.


اصل گزارش را در روزنامه انگليسی تلگراف ببينيد:
http://www.telegraph.co.uk/